पुनश्चः हरी ओम..

माणसाने किती आळशी नसावे हे जाणायचे असेल तर माझ्याकडे खुश्शाल पाहावे. माझ्याइतकी आळशी मीच असेन. किती दिवस इथे लिहिन, लिहिन म्हणतेय, पण लिहित मात्र काहीच नाही. इथे लिहायचा उद्धेश काय ते अगदी ठळठळीतपणे लिहुन ठेवलेय ‘माझ्याविषयी’मध्ये (अर्थात माझ्यासाठीच लिहिलेय ते…). पण लिहित मात्र काहीच नाही.

पण आजपासुन मात्र लिहिणार. समर्थांचा आदेशच आहे – दिसामाजी काहीतरी लिहित जावे.

इथे काहीही लिहिणे कठिण आहे. मोबाईल सतत वाजत असतो. आता अशीच लेखनसमाधी लावुन बसलेली असताना तो मेला परत वाजला. मैत्रिणीचा फोन. मला तिने सकाळीच कामाला लावलेले, पण मी आळशी. आता जा लवकर, माझे काम कर म्हणुन ती मला दम भरत होती तेव्हा मी तिला ‘मी साहित्य प्रसवतेय’ हे शुभवर्तमान कळवले. आता हे साहित्य वगैरे कसे प्रसवायचे ते मला काय माहित नाही, पण लेखक मंडळी मधुन मधुन साहित्य प्रसवत असतात हे वाचुन असल्याने (पाहा, पाहा, लिहित नसलो तरी आमचे वाचन मात्र मजबुत आहे हो…) फेकला तिच्या तोंडावर डायलॉग. तो तसाच आपटुन परत माझ्या तोंडावर येऊन आदळला.

काय करतेय्स??
साहित्य, साहित्य प्रसवतेय…..
काय सांगतेय? नॉर्मल डिलिवरी की सिजर??

घ्या, आता लेखक मंडळींची डिलीवरी नॉर्मलच असणार… ते जन्मजात प्रतिभावंत! पण आमचे काय? शेवटी आता सिजर करायचीच वेळ आलीय. कंटाळा दुर सारुन लिहायचे ठरवल्यावर नॉर्मल डिलीवरी कशी होणार? सिजरच हवे. तर बघते आता काय प्रसवु शकते ते. आधी डब्बा खाऊन घेते…

Advertisements

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s